SİVAS’TA YOKSUL ÇOCUKLAR

“Sivas’ta Yoksul çocuklar”, Şair Yavuz Bülent BAKİLER’in şiirlerinden bir tanesidir; çocukların korunması gerektiği mesajını insanın iliklerine kadar verir, gönül tellerimizi titretir.

Millî Eğitim Müdürlüğü, ilkokul öğrencileri arasında “şiir okuma yarışması” tertip etmişti. Her okuldan bir öğrenci seçilerek bu yarışmaya gönderilecekti. Yarışmaya, müdürlüğünü yaptığım okul olarak, “Sivas’ta Yoksul Çocuklar” şiiri ile katılmaya karar verdim.

Şiiri çoğaltarak öğretmen arkadaşlarıma verdim. Onlardan; “Bu şiiri güzel okuyabilecek öğrencilere dağıtmalarını, onları bir süre şiir okuma konusunda çalıştırmalarını, daha sonra da aralarında bir seçme yapmalarını istedim. Öğretmen arkadaşlarım üzerlerine düşeni yaparak okul birincisini seçtiler. O tarihte, görev yaptığım okulda beşinci sınıf öğrencisi olan kızım Feriştah Selcen, birinci seçilmişti; okulumuzu o temsil edecekti. Kızım yarışmaya, “Sivas’ta Yoksul Çocuklar” şiiriyle katıldı. Dereceye giremedi ve üzüldü. Ona; şiiri pek güzel okuduğunu söyleyip “Önemli olanın yarışmaya katılmak” olduğunu söyleyerek teselli etmeye çalıştık.

Bu yarışmadan yaklaşık bir ay sonra Türk Ocakları Denizli Şubesi, Şair Yavuz Bülent BAKİLER’i, bir konferans vermek üzere Denizli’ye davet etti. Ocak yönetimine, “Kızımın, şairin Sivas’ta Yoksul Çocuklar şiirini ezbere ve güzel okuduğunu, konferans öncesinde ona bu şiiri okutarak şaire bir sürpriz yapmayı” teklif ettim; kabul ettiler.

Konferans saatinde, Denizli Oda Tiyatrosu Salonu tıklım tıklım doluydu. Şair, ön sıradaki koltuklardan birinde, sahneye davet edilmeyi bekliyordu. Kızım sahneye çıktı, şiiri okumaya başladı.
 
“Sivas’ta Ulu Câmi avlusunda çocuklar
Yalvaran gözlerle etrafa baka baka
Açıyorlar küçük avuçlarını;
-Emmilerim sadaka! Emmilerim sadaka!
…”
 
Yavuz Bülent Bey, konferansın kendi şiiriyle başlatılmasından hoşlanmıştı, şiiri dinledi, alkışladı. Kızım, tembihime uyarak şiiri bitirdikten sonra salondakileri selamlayıp şairin yanına gitti. Elini öpmek arzusuyla eğildi. O anda Yavuz Bülent Bey, kendisine sürpriz yapan kızıma bir sürpriz yaptı. Kızımın elini alıp dudaklarına götürdü ve öptü. Bu defa kızım şaşırmıştı fakat sevinçliydi. Şair Yavuz Bülent BAKİLER’i yakından görmüş, onun huzurunda onun şiirini okumuştu; hatta Şair elini bile öpmüştü…

O an; benim ve kızımın ömründe, bir değerli hatıra olarak unutulmazlarımız arasındadır. 

PAYLAŞMAK İÇİN:

Paylaş - Facebook Paylaş - Twitter

Yorum ekle


Güvenlik kodu
Yenile