BİR ŞİİRİMİN HATIRASI

1960’lı yıllar… Bol rüyalı, bol hülyalı, ilhamlarımın bana daha çok aşk şiirleri yazdırdığı zaman dilimi… Mesleğimdeki ilk ders yılımın son günlerinden birini yaşıyordum. Bekâr bir köy öğretmeni olarak, defterime, o gün gelen ilhamla yazılan bir şiirimi daha not ettim.
 
Anlaşma
Babama moruk,
Anama çöp tenekesi demeyeceksen;
Sade olup
Allığı pudrayı sürmeyeceksen;
Masrafı da fazla göstermeyeceksen
Gelebilirsin.
 
Şiiri, ilçemizin tek yapraktan ibaret tek gazetesi olan Sarayköy Sesi’nde yayımlattım. Gazete, ilçe içindeki ve köylerindeki birçok kişi ve kuruluşa ulaşıyor, okunuyordu; belediyeye de gönderilmişti. Şiir orada zabıta memuru olarak çalışan komşumuz Vasfi Deniz (mahalle halkından Vasfi Amcam) tarafından okunmuş ve tabii bir güzel yorumlanmıştı.

Vasfi Amcam, mesai dönüşünde, sokağın başından anneme seslenmiş.

-Bizim kız! Senin oğlan gazeteye ilan vermiş, kız arıyor.

Anacığım ne bilsin şiiri, şaşırmış. Hafta sonunda, öğretmenlik yaptığım Aşağı Tırkaz köyünden evimize gelince konuyu açtı. Ona, yazdığımın şiirden ibaret olduğunu anlattım.

Birkaç hafta geçti. İlçenin merkez ilkokullarından birine uğramıştım. Orada görevli bir öğretmen hanım;

-Hasan Bey, dedi. “Anlaşma” adlı şiirinizi okudum ve beğendim. Size bir şiirle cevap vermek istiyorum.

“Yanlış anlaşılabilir mi?” diye düşündüm… Öğretmen hanım da bekârdı, benden yaşça büyüktü. Rahat, açık sözlü, dürüst bir insandı. O yıllarda ben de henüz çocuk denecek yaşlardaydım ve bu sebeple henüz evlenmeyi düşünmüyordum.

Bu arada şiirimin beğenilmesi ve etrafında bir edebî ortam yaşanıyor olması beni sevindiriyordu.

-Yazabilirsin, dedim. Benim için mahzuru yok.

Günler sonra öğretmen hanım, cevabî şiirini yazarak bana verdi. Şiir şöyleydi:
 
Söz Veriş
Anan baş tacım,
Baban can yoldaşım olacak;
Yüzüm gözüm sade,
Allığım pudram
Güneş, su olacak.
Masrafım az,
Hürmetim dolup taşacak.
Ne mutlu ki
O kayınpedere, kaynanaya, oğlana
Benim gibi gelin alacak.
 
Öğretmen hanıma;

-Şiirini defterime yazar mısın? dedim.

Yazdı ve imzaladı. O an aklıma, bu şiiri de gazetede yayımlatmak gelmişti, sordum.

-Şirini, Sarayköy Sesi gazetesinde yayımlatabilir miyim?

-Elbette, dedi.

“Söz Veriş” adlı şiir de ilçe gazetesinde yer aldı. Zabıta memuru komşumuz bu şiiri de okumuş olmalıydı ki mesai dönüşünde yine anneme seslenmiş:

-Bizim kız! Senin oğlan aradığını bulmuş.
 
(Türk Dili dergisi, TDK yayını, sayı 592, Nisan 2001- ANKARA)

PAYLAŞMAK İÇİN:

Paylaş - Facebook Paylaş - Twitter

Yorum ekle


Güvenlik kodu
Yenile